Gerhard Falkner

falknerΟ Γκέρχαρντ Φάλκνερ (Σβαβάχ Γερμανίας) ζει ως ποιητής, συγγραφέας, δραματουργός, δοκιμιογράφος και μεταφραστής στο Βερολίνο και στη Βαυαρία. Είναι ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς ποιητές. Με τη στήριξη υποτροφίας (Literary Colloquium Berlin), παρουσίασε τον τόμο “Berlin – Eisenherzbriefe” (1986, Berlin – Iron Heart Letters), ένα από τα βασικά μεταμοντέρνα μικτά κείμενα. Το 2008 ο Φάλκνερ έλαβε το βραβείο Kranischstein και το βραβείο August Graf von Platen για το διήγημά του «Μπρούνο». Το 2010 η Νυρεμβέργη τού απένειμε το Βραβείο της Πόλης. Για τη βράβευση του με το Βραβείο Peter Huchel το 2009 για το ποιητικό βιβλίο του «Hölderlin Reparatur», η επιτροπή τον επαίνεσε για τις «δυνατότητες ανυπέρβλητου λόγου σε καιρούς λαβωμένων κόσμων ομιλίας». Τα Pergamon Ρoems του παρουσιάστηκαν πρόσφατα στο Μουσείο Περγάμου του Βερολίνου και ερμηνεύτηκαν από μέλη του Schaubühne Theater. Έχει παρουσιάσει την ποίησή του με θεατρικό τρόπο στη Ρωμαϊκή Αγορά στην Αθήνα, στο κάστρο Schloss Leuk στην Ελβετία, στη Βασιλική Στέρνα της Κωνσταντινούπολης (Yerebatan Sarnici) και σε πολλά διεθνή φεστιβάλ.


Gerhard Falkner was born in 1951 in Schwabach. His debut book “so beginnen am körper die tage” (1981) caused a stir and polarized opinion with its unseasonable, form-conscious poems between immediate and reflected timeliness and Classical Modernism. “der atem unter der erde” (1984) continued what was typical of his writing from the beginning, the adaptation of contemporary perception through a classical approach to language. As if in a counter-movement to the New Subjectivity, the poetry usual in these years, his wealth of forms and allusions even increased. Pathos and irony interpenetrate, thereby taking up the stance of the first volume. In “wemut” (1989), Falkner’s most important book of poetry to date, which he announced would be his last, he emancipated himself increasingly from the role model of his own and sole tone and from the closed form, creating new approaches to the long poem and other poetic concepts. After that, he lived for a longer period in Mexico and the United States and published the anthology “AmLit. Neue Literatur aus den USA” (1992).

 
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
 
Είχα κάποτε μια ωραία πατρίδα
Το δεν-θυμάμαι-πια φύτρωνε εκεί τόσο ωραία
Το δεν-θυμάμαι-πια!
 
Θυμάσαι ακόμα πού ήσουνα όταν έπεσε η Τροία;
Είσαι στην ηλικία σου ακόμα ο άνθρωπος
που στάθηκε μπροστά στην Καρχηδόνα;
Ορίστε λοιπόν: ceterum censeo!
 
Είναι τα σύννεφα – τα μόνα – τείχη – που δεν πέφτουν – επειδή πλέουν.
Τα μόνα τείχη που δεν τα τρυπάνε τα τρομπόνια.
Τα ρέοντα τείχη.
 
Συνεχίζω να μην είμαι εκεί όπου ήμουν όταν λείπω.
Βρίσκομαι μετά το πέρας των εργασιών λίγο πριν την εξάλειψη.
Θα είναι δύσκολο να με ξεχάσουν, τώρα που δεν θα είμαι πια εδώ.
Η παρουσία μου μέσα στην απουσία θα αντηχεί.
Ένας κολοσσός από μπετόν, Ιστορία και χρόνο δεν φεύγει έτσι –
χωρίς να μείνει κάτι, που εξαφανίζεται κι αυτό,
όταν όλα πια έχουν παρέλθει.
 
Και η Καρχηδόνα δεν καταστράφηκε μέσα σε μία μέρα.
Θα μείνει μια τρύπα στον αέρα, μεγάλη σαν ανάκτορο.
Με κάτι αρχαίες φιγούρες πάνω.
Και από κάτω κάτι φιγούρες που δεν έχουν ιδέα από αρχαιότητα.
Η κλειδαριά θα κλείσει έξω απ’ το κτήριο που βουλιάζει
και ο καιρός θα γυρίσει στην κλειδαριά το κλειδί
ώσπου το κλειδί (με τον καιρό) να γυρίσει την κλειδαριά.
Και ούτω καθεξής.
 
Οι φιλόσοφοι απλώς άλλαξαν τον κόσμο
σήμερα το ζήτημα είναι να τον ερμηνεύσουμε αλλιώς
Το καλύτερο είναι μια γνώμη ανά άτομο για τα πάντα
τότε θα μείνουν, στο άθροισμα επάνω, όλα ανοιχτά
και, αν όλα πάνε καλά, δεν θα μείνει πέτρα όρθια
 
Θα μείνουν:
τα νερά πάνω από τον Σπρέε
και τα σύννεφα κάτω από το ανάκτορο
 
Όλα τ’ άλλα θα πέσουν
 
Μόνο όταν τα σύννεφα δαγκώσουν το γρασίδι, αυτό το κομμάτι Ιστορίας
θα έχει φαγωθεί
 
Μετάφραση Μαρίνα Αγαθαγγελίδου

 

THE LAST DAY OF REPUBLIC

I had a lovely homeland once ago.
The know no longer grew so splendid there.
The know no longer.

Do you know where you were when Troy fell?
At you age, are you the man
who stood before Carthage?
There you are: ceterem censeo.

Are clouds
the only
walls
that do not fall
because they travel.
The only walls trumpets won΄t bring down.
The flowing walls.

I am not yet there where I was when I΄m gone.
Now, after the procedure is completed, I stand shortly before abolishment.
It will be hard to forget me, now that I am no longer there.
My presence in absence will echo.
A colossus of concrete, history, and time doesn΄t leave
without leaving something disappearing
when everything is long over.

Carthage was also not destroyed in a day.
There shall remain a hole in the sky as big as a palace
with lots of ancient figures on top
and at the bottom lots of figures without a clue of ancient times.
The palace will enclose the sunken construction
and time will turn the key in the lock
until (in time) the key turns the chamber around
and so forth, forever.

Philosophers have hitherto only changed the world.
Today the point is to interpret it in various ways.
Preferably everyone has his own opinion on everything
then, in the end, everything is possible
and, if everything works out, nothing will be left.

What remains:
The waters above the River Spree
and the clouds below the palace.
Everything else will fall.

Not until clouds bite the dust
will this piece of history be digested.