Yiannis Patilis

πατιλισ

Γιάννης Πατίλης (Αθήνα, 1947). Σπού-δασε Νομικά και Νεοελληνική Φιλο-λογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ερ-γάστηκε ως φιλόλογος στη Μέση Εκ-παίδευση. Δημοσίευσε οκτώ συλλογές ποιημάτων, και δύο συγκεντρωτικές, η τελευταία: Ταξίδια στην ίδια πόλη (Ποιήματα 1970-1990, Ύψιλον, Αθή-να 1993). Επιμελήθηκε την έκδοση: Άγγελου Θ. Σημηριώτη, Τα Ποιήματα [1893-1943], Τόμοι Α’+Β΄ (με την Έλ-σα Λιαροπούλου, Πνευματικό Κέντρο Νέας Ιωνίας Αττικής, Νέα Ιωνία 1995). Υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού Το Δέντρο (1978), συνεκδότης των περιοδι-κών Νήσος, Μουσική και Ποίηση (1983-85) και Κριτική και Κείμενα (1984-85) και εκδότης του περιοδικού Πλανόδιον (1986-2012). Από τον  Απρίλιο του 2010 διευθύνει τον ιστότοπο για το μι-κρό διήγημα Ιστορίες Μπονζάι.

Yiannis Patilis (Athens, 1947). Poet, editor and publisher of Planodion (1986-2012), a journal of literature and the politics of culture. He published eight volumes of poetry and two volumes of collected poems. Many poems translated into various languages, notably English: Camel of Darkness. Selected Poems (1970-1990), translated from the Greek by Stathis Gourgouris (Quarterly Review of Literature, Princeton 1997). See more in WiKi: Yiannis Patilis & Planodion.

Περσεφόνη

Να γινόταν να χαθώ
Καθώς χάνονται όλοι όσοι μαζεύουνε λουλούδια
Έτσι συλλογιζότανε καθώς
Περνούσε τα φανάρια της Ομόνοιας
Για να κατέβει
Όχι στον Άδη (ακόμη)
Αλλά στις σκάλες τις ακίνητες της Ομονοίας
Της Άνοιξης ένας κόκκος να γινόμουν
Πού καταδέχτηκε
Ώς και τις σκονισμένες τέντες της Κεραμεικού
Έλεγε καθώς έπαιρνε
Από τη νέα κοπέλα μια προκήρυξη
Που φώναζε τους εργαζόμενους στο ύφασμα
Σε μια ακόμη εικοστετράωρη απεργία
Να ’χα εικοσιτέσσερεις ώρες
Απόλυτης ζωής
Χαϊδεύοντας τον σφριγηλό μαστό
Τούτης της μέρας
Που με ουράνια βία κατασκήνωσε
Στα μάτια
Σκεφτόταν καθώς πέρναγε σκυφτός
Πλάι στη φλογέρα
Πού συνόδευε το κασετόφωνο
Ενός τυφλού στολισμένου με λαχεία
Αν είχα λίγη τύχη ένα φως
Από αυτό πού κατοικεί μέσα στο άλλο
Καθώς τώρα τις σκάλες παίρνω
Για τ’ απάνω
Παιδί παρθένο πάλι να χαθώ
Καθώς χαθήκαν όλοι όσοι μαζεύανε λουλούδια
Καί μια φορά ακόμη να βρεθώ
Πάνω στο χώμα.

Persephone

If only I could get lost
Like all who pick flowers get lost
He thought
Crossing the traffic lights in Omonia
To go down
Not down to Hades (not yet)
But down Omonia’s immobile escalators
If only I could become a grain of Spring
Which condescended even
To the dusty tents of Kerameikos St.
He said as he took
A leaflet from a young woman
Calling all textile workers
To one more twenty-four hour strike
If only I had twenty-four hours
Of absolute life
Caressing the vibrant breast
Of this day here
Settled with divine violence
On the eyes
He thought, head down, as he passed
By the wooden flute
Accompanying the tape player
Of a blind man adorned with lottery tickets
If I only had some luck, some light
From that one kind residing inside the other
As I climb the stairs up
To the world above
A virgin child to get lost
Like all who pick flowers got lost
And once again to find myself
Upon the earth.

Translated from the Greek by Stathis Gourgouris