Veno Taufer

veno_tauferΠοιητής, πεζογράφος και μεταφραστής, o Βένο Τάουφερ (1933) θεωρείται μαζί με τους Ντάνε Ζάγετς και τον Γκρέγκορ Στρινίτσα ένας από τους τρεις κορυφαίους ποιητές του σλοβενικού μοντερνισμού και από τους μαχητικότερους ποιητές που αντιστάθηκαν στην πολιτιστική πολιτική του τιτοϊκού καθεστώτος. Κατά τη διάρκεια της Σλοβενικής Άνοιξης (1988-1990) συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την ανεξαρτησία και τον εκδημοκρατισμό της Σλοβενίας. Από το 1990 ώς το 1995 υπήρξε σύμβουλος στο Υπουργείο Πολιτισμού της χώρας του και σήμερα είναι πρόεδρος της Ένωσης Σλοβένων Συγγραφεων. Το 1996 τιμήθηκε με το βραβείο Πρεσέρεν, το σημαντικότερο στη Σλοβενία, για τη συνολική του προσφορά στα Γράμματα. Έχει μεταφράσει μερικούς από τους σημαντικότερους ποιητές (ανάμεσά τους τον Έλιοτ, τον Πάουντ και τον Καβάφη). Στην ποίησή του χρησιμοποίησε την τεχνική του κολάζ, της παρωδίας και των υπαινιγμών για να σχολιάσει την πολιτική πραγματικότητα, ενώ από τη δεκαετία του 1970 και εξής ο πειραματισμός του προχώρησε ακόμη περισσότερο μεταμορφώνοντας την ίδια την ποιητική γλώσσα και το παράδειγμά του ακολούθησαν οι νεώτεροι ποιητές – κατεξοχήν ο Τομάζ Σαλαμούν. Ο Τάουφερ έγραψε και θεατρικά έργα, γνωστότερο από τα οποία είναι Ο Οδυσσέας και ο γιος του ή ο κόσμος και το σπίτι, όπου ενσωματώνει αποσπάσματα από την Οδύσσεια.


Veno Taufer was born in 1933. Poet, essayist and translator he is considered together with Dane Zajz and Gregor Strniša one of the foremost Slovenian modernist poets of the postwar era. Under the Tito’s regime, he was a driving force behind alternative cultural and intellectual projects in Socialist Slovenia, which challenged the cultural policies of the Titoist system. During the Slovenian Spring (1988–1990), he actively participated in the efforts for the democratization and independence of Slovenia.
Between 1990 and 1995, he worked as an advisor at the Ministry of Culture of Slovenia. In 1996, he received the Prešeren Award for life achievements. Taufer uses extracts and collages in an accumulation of allusions to political reality, using parody in order to convey his message. In his later poetry in the 1970s, his literary experimentation went even further, marking the way to a complete transformation of poetic language, that would be then picked up by younger poets, especially by Tomaz Salamun. Τaufer has also written several plays. His most famous one is called Odysseus & Son or on the World and Home (1990), in which he renews the story of Odysseus’ and Telemach, including whole passages from Homer’s text.

AMΛET 69

κάθε νύχτα είναι ένα γλίστρημα κάτω από την επιφάνεια
ακούγοντας τη βροχή να ροκανίζει το σωρό των χαρτιών
ώσπου μέσα στο κύπελλο του πρωινού περνά η αιωνιότητα
ο ήλιος τρεμοπαίζει στο ξυράφι

το πρόσωπό σου ξυπνά από ’να κομμάτι μέταλλο
νιώθεις τη φλέβα να χτυπά
το μάτι ακούει το χέρι η γλώσσα αγγίζει τον χρόνο
αγκαλιά με τη ζωή του ξυραφιού

μες στο ξυράφι καθρεφτίζεται η εικόνα σου
και γύρω του το περίγραμμα του κόσμου
πιο κοντά στο κέντρο του κόσμου περιστρέφεσαι

κόσμοι ολόκληροι μαζί σου πάνω στη στενή λεπίδα
έχοντας δύναμη να καταστρέψουν ξαφνικά
εκείνο που καταστρέφοντας καταστρέφεται

HAMLET 69

each night is slipping under the surface
listening to the rain as it rots the pile of papers
until in the cup of the morning eternity passes
the sun rises flicks out the razor

your face is wakened by a sliver of metal
you sense the feel of your vein beating
eye hears hand tongue touches time
you rejoice at the life of the razor

your image is mirrored in it
and the world neatly round it
closer to the world’s centre you spin

whole worlds on the narrow blade with you
suddenly potent to destroy
what destroying is destroyed

Translated by Michael Scammell & author