SUDEEP SEN

sudeepΟ Σουντέπ Σεν [1964- ] σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Δελχί και έλαβε μεταπτυχιακό από τη Σχολή Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Κολούμπια (Νέα Υόρκη). Σήμερα θεωρείται «ένας από τους καλύτερους αγγλόφωνους ποιητές της νέας γενιάς σε διεθνές επίπεδο» (BBC Radio). Έχει αποσπάσει αρκετά βραβεία για τις προσωπικές και μεταφραστικές του εργασίες. Ποιήματά του μεταφράστηκαν σε 25 γλώσσες και περιλήφθηκαν στις σημαντικότερες ανθολογίες παγκόσμιας ποίησης. Κείμενά του εμφανίζονται τακτικά στις σελίδες του Times Literary Supplement και των εφημερίδων και περιοδικών Newsweek, Guardian, Observer, Independent, Telegraph, Herald, Harvard Review, Hindu, Hindustan Times, Times of India, Outlook, India Today, καθώς και με τους τηλεοπτικού και ραδιοφωνικούς σταθμούς BBC, PBS, CNN IBN, NDTV, AIR & Doordarshan. Έχει εκδώσει τα ποιητικά βιβλία: Leaning Against the Lamp-Post (1983), The Lunar Visitations (1991), Kali in Ottava Rima (1992), Dali’s Twisted Hands (1995), South African Woodcut (1995), Mount Vesuvius in Eight Frames (1995), Postmarked India: New & Selected Poems (1997), Distracted Geography: An Archipelago of Intent (2004), Prayer Flag (2004). Επιμελήθηκε τις ανθολογίες: The HarperCollins Book of English Poetry by Indians (2011), World Literature Today Writing from Modern India (2010), The Literary Review Indian Poetry (2009) και Midnight’s Grandchildren: Post-Independence English Poetry from India (2004). Έχει σκηνοθετήσει πολλές ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ.


Ο SUDEEP SEN [www.sudeepsen.net] is widely recognized as a major new generation voice in world literature and «Οne of the finest younger English-language poets in the international literary scene’ (BBC Radio). Sen’s prize-winning books include: Postmarked India: New & Selected Poems (HarperCollins), Distracted Geographies, Prayer Flag, Rain, Aria (A K Ramanujan Translation Award), Ladakh, and The HarperCollins Book of English Poetry (editor). Blue Nude: New Selected Poems (Jorge Zalamea International Poetry Prize) is forthcoming. His poems, translated into twenty-five languages, have featured in major international anthologies. His words have appeared in the TLS, Newsweek, Guardian, Observer, Independent, Telegraph, Herald, Harvard Review, Hindu, Hindustan Times, Times of India, Outlook, India Today, and broadcast on BBC, PBS, CNN IBN, NDTV, AIR & Doordarshan. Sen’s newer work appears in New Writing 15 (Granta), Language for a New Century (Norton), Leela (Collins), Indian Love Poems (Knopf/Random House/Everyman), Out of Bounds (Bloodaxe), and Initiate: Oxford New Writing (Blackwell). He is the editorial director of AARK ARTS and the editor of Atlas. In January 2013, Sen was invited to the Nobel Laureate Week in St Lucia to present the prestigious Derek Walcott Lecture and read his own poetry. He is the first Indian, and the only one thus far from the Asian, Australasian-Pacific, African, South American region, to be chosen for the honour. A special commemorative edition of his work, Fractals: New & Selected Poems|Translations 1978-2013, was released by the Nobel laureate Derek Walcott himself.

ΡΕΙΚΙ

Έχω ξαπλώσει δίπλα στη θάλασσα. Είναι ασάλευτη. Μόνο το αργό βουβό λίκνισμα του νερού δείχνει πως ανασαίνει ακόμα. Δεν έχει φεγγάρι, μα ούτε κι απόλυτο σκοτάδι.

Με φιλάς παντού — παντού, ώρα πολλή. Τα χείλια μου είναι ξερά, το σώμα μου καμένο από το αλάτι. Ήπιες κάθε σταγόνα επιθυμίας, δικής σου και δικής μου. Νιώθω στεγνός, διψασμένος, με τόσο νερό γύρω μας και τόσο ιδρώτα πάνω μας.

Ακόμα και η άμμος ιδρώνει κάτω από τα σώματά μας. Οι κόκκοι της συναντιούνται, παλεύουν, απομνημονεύουν την παραμικρή κίνηση, το παραμικρό χάδι και χωρίζουν, αφήνοντας πίσω μόνο αλάτι, ένα ασημένιο χάραγμα — ένα ερωτικό φυλαχτό, των ακατάστατων συναντήσεών τους.

Νιώθω στεγνός σαν την γάζα του αλατιού. Διψώ κι ας υγραίνει τη γλώσσα μου η λεβάντα του σάλιου σου, αφήνοντας στο τέλος μια γεύση από ρείκι, ρείκι δαρμένο από το άγριο κύμα.

Ψάχνω για φως, μα δεν βλέπω παρά μόνο εκλάμψεις. Υπάρχει περισσότερη ομορφιά σ’ αυτές τις κομματιασμένες εικόνες — το φως του σκοτεινού ουρανού που καταυγάζει τις κινήσεις σου, το γαλάζιο φως του νερού που κρύβεις στον αφαλό σου, το φως της άμμου που δεν σκούπισες απ’ τις θηλές σου και του φωτός το μέσα φως που στα μάτια σου.

Τώρα η θάλασσα ζωντανεύει. Όμως εγώ είμαι σαν νεκρός ασάλευτος. Μόνο εσύ θροΐζεις ανεπαίσθητα στην καρδιά μου.

Θέλω να γευτώ το φως της άμμου που τυλίγει το κορμί σου, κάθε κόκκο που χαρτογραφεί το λεπτό περίγραμμα του σώματός σου.

HEATHER

I lie next to the sea. It is dead still, except for the invisible rippling soundless undulations the water makes as it breathes. There is no moonlight, but it is not pitch dark.

You kiss me everywhere — everywhere, for hours and hours and hours. My lips are dry, my body salt-encrusted. You have eaten every bit of pleasure, yours and mine. I feel parched, dry, in spite of all the plenitude of water and our body-sweat.

The sand too is sweating beneath us. Every grain remembers every wave, every caress, leaving behind just salt, a silver layer of salt as a gift — a talisman of love, of their inconsistent meetings.

I feel parched like the sea-salt gauze. My tongue is parched in spite of your lavender saliva, saliva which changed from that bouquet to the taste of heather, wild weather-ravaged heather.

I look around for light, but I can only see reflection. There is more beauty in second-hand glaze — sky’s dark light radiating off your lashes, water’s blue light that you hid in your navel, the beach’s grainy light that you left unwiped on your nipples, and the light’s invisible inner light that you stored in your pupils.

The sea is getting restless. But I am dead still, except for the inaudible swishing that one can hear when you press yourself against my heart.

I need to taste the grainy light that you wrap your skin in, each and every grain that maps the slow deliberate contours of your body.