Lili Mihailidou


Η κρίση χώρεσε παντού. Τα μαλλιά της ανεμίζουν στα πρόσωπά μας. Το άρωμα της, μυρωδιά μπουρδέλου, είναι διαπεραστικό. Κοιτάει με πάθος και αυταρέσκεια. Οι δρόμοι της κρίσης. Μπαλκόνι με θέα την κοιλάδα της κρίσης. Το οικόσημο στην είσοδο της κρίσης.
Μα η κρίση, σκέφτομαι, είναι μια αφηρημένη έννοια. Πώς θα μπορούσε να κατακτήσει τον αέρα, τα βουνά, τη θάλασσα, τον ήλιο. Πώς είναι δυνατό όλο αυτό το ευρύχωρο φως γύρω μας να ανήκει στην κρίση;
Αψηφώ τις προειδοποιήσεις. Φοράω τον χρόνο ανάποδα, ξεριζώνω τους άσπρους κροτάφους του, βάφω τα χείλη του κόκκινα και εκτίθεμαι στην κρίση σας.


Crisis has crept everywhere. Her hair flutters against our faces. Her perfume, the scent of a brothel, pervades us. She glances away fervently, smugly. The streets of crisis. The balcony with a view across the valley of crisis. The coat of arms at the entrance of crisis.
But crisis, Im thinking, is an abstract concept. How could it conquer the air, the mountains, the sea, the sun? How could all this spacious light around us belong to the crisis?
I defy warnings. I wear time inside out, I rip up his white temples, dye his lips red and expose myself…you may judge me now.