Kostas Kanavouris

kanavourisΟ Κώστας Καναβούρης γεννήθηκε στην Καβάλα το 1955. Είναι πτυχιούχος πολιτικών επιστημών από το Πάντειο πανεπιστήμιο.
Μέχρι σήμερα, έχουν εκδοθεί οι ποιητικές συλλογές του: Τετράδιο ιχνογραφίας, 1982
Η διαχωριστική γραμμή του τοπίου, 1983
Μικρόφωνο, 1985
Νυχτολόγιο χειρός, 1990
Όταν το κρύο, 1996
Ο κόσμος ακόμα χρειάζεται σφαγές και άλλα ποιήματα, 2005
Τα επίχειρα της προοπτικής, 2010
Επίσης: Είναι αργά, βραδιάζει νωρίς (δημοσιογραφικά σημειώματα), 1998
Υπόθεση ακοής (Αφηγήματα), 2002
Η Μήδεια δεν βλέπει εφιάλτες (μια νουβέλα κι ένα δράμα), 2009. Για το έργο αυτό πήρε το διεθνές βραβείο «Prix Marulic» της Κροατικής ραδιοφωνίας.


Ο Κώστας Καναβούρης επαγγελματικά ασχολείται με τη δημοσιογραφία και είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ. Έχει δουλέψει στις εφημερίδες, Ριζοσπάστης, Έθνος, Νέα Μεσημβρινή, Επενδυτής. Στο ραδιόφωνο έχει δουλέψει στους σταθμούς, 902 αριστερά στα fm, Planet 1045, Πρώτο και Δεύτερο πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Στην τηλεόραση είχε για δώδεκα χρόνια (1995-2006) την εκπομπή βιβλίου με τίτλο Βιβλιοθέαση στο τηλεοπτικό κανάλι Seven. Από το 1996 έχει την τακτική στήλη Υπάρχει λόγος, στην Αυγή της Κυριακής. Επίσης, εργαζόταν, μέχρι το βίαιο και αντισυνταγματικό κλείσιμο της ΕΡΤ στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, έχοντας κάνει από το 2007 μέχρι σήμερα σχεδόν τετρακόσιες πενήντα εκπομπές με ποίηση και μουσική, πράγμα που σημαίνει ότι έχει παρουσιάσει περίπου τετρακόσιες πενήντα ποιητικές συλλογές από την Ελληνική και την Παγκόσμια ποίηση, έχοντας διαβάσει σχεδόν 4.500 ποιήματα.

Όταν αγριεύει το φεγγάρι

Δύσκολα τα βράδια
Που αγριεύει το φεγγάρι
Και κυκλοφορεί χωρίς φίμωτρο
Φωτίζοντας τη σκιά
Της Λερναίας Αγάπης.
Μπαίνουνε βιαστικοί οι νοσοκόμοι:
«Θ’ αλλάξουμε γάζες
Στα ονόματά σας», λένε.
Όμως εμείς έχουμε κιόλας διαλέξει
Από μνήμης
Σπίτια κοντύτερα στη θάλασσα.

Ημιτελές παρόν

Νυχτώνει κι απόψε
Και εγώ ακόμη παιδεύομαι.
Φτιάχνω ένα ποίημα
Να χάσκει από παντού
Περνώντας από το μηδέν
Από την κρύα βάπτιση της πείνας.

Παρακαλώ
Αυτό το ποίημα
Όταν και μένα
Θα με πάρουν από δω
Να επιστραφεί στις λέξεις του.

Κρίμα που δεν μπορέσαμε

Κρίμα που δεν μπορέσαμε
Να είμαστε τόσο ωραίοι άνδρες
Όσο κι οι πατεράδες μας.
Σε μιαν αμμουδιά, σ’ έναν βράχο
Ύστερα από το καλοκαίρι
Πριν από τις εξορίες
Όπου και μια χειρονομία φόβου
Μπορούσε (κι ακόμα μπορεί)
Ν’ ανήκει στα αριστουργήματα.
Κρίμα που δεν το κατορθώσαμε
Εκείνο το αγκάθι του βυθού
Που έγινε πατρίδα.
Κρίμα που δεν μπορέσαμε
Να γίνουμε
Τόσο, μα τόσο σιωπηλοί.