Kiki Dimoula

dimoulaΗ κορυφαία και κοσμαγάπητη Κική Δημουλά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1931. Από το 1949 έως το 1974, εργάστηκε ως υπάλληλος της Τραπέζης Ελλάδος. Ήταν σύζυγος του πολιτικού μηχανικού και ποιητή Άθου Δημουλά (1921-1985), από τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά. Η πρώτη της ποιητική συλλογή, Έρεβος, δημοσιεύτηκε το 1956, και έκτοτε είδαν το φως άλλες 11 συλλογές και τρία βιβλία πεζογραφίας. Από το 1998, τα βιβλία της εκδίδονται από τον εκδοτικό οίκο «Ίκαρος». Η Δημουλά έχει τιμηθεί με τα μεγαλύτερα κρατικά βραβεία: το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1972, για το Το λίγο του κόσμου• το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1989, για το Χαίρε ποτέ• το Βραβείο Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών 1995, για το Η εφηβεία της λήθης• το Αριστείο των Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών 2011, για το σύνολο του έργου της• το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας (Prix Européen de Littérature) 2009 της Association Capitale Européenne des Littératures• το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας 2010, για το σύνολο του έργου της. Το 2002, εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών – η τρίτη γυναίκα από ιδρύσεώς της. Η ποίησή της έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, δανέζικα, ισπανικά, ιταλικά, σουηδικά και σε πολλές άλλες γλώσσες.


Kiki Dimoula, the most celebrated contemporary Greek poet, was born in Athens in 1931. From 1949 to 1974 she worked as a clerk for the Bank of Greece. She was married to the civil engineer and poet Athos Dimoulas (1921–1985), and is the mother of two. In 1956 she published her first volume of poetry, Erebus. Eleven more volumes of poetry and three volumes of prose have appeared to date. Since 1998, her books have been published by Ikaros. Dimoula has been awarded Greece’s most distinguished national prizes: the Second National Prize (for The Little of the World, 1972) and First National Prize (for Hail Never, 1989), the Ouranis Prize of the Academy of Athens (for Oblivion’s Adolescence, 1995), the Aristeion of Letters of the Academy of Athens for lifetime achievement (2001), and the Grand National Prize for lifetime achievement (2010). In 2009 she was awarded the European Literature Prize by the Association Capitale Européenne des Littératures. In 2002 she became the third woman elected a full member of the Academy of Athens. Her poetry has been translated into English, French, Danish, German, Italian, Spanish, Swedish and many other languages. Ιn 2012 Yale University Press published her selected poem The Brazen Plagiarist, translated by Cecile Inglesis Margellos and Rika lesser.

Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΥΛΟΓΟΥ

Προσπάθησε Θεέ μου νὰ θυμηθεῖς ποῦ ἔκρυψες
τὸ πόρισμα ἐκείνου τοῦ μεγάλου ἀτυχήματος.
Ἐμβάθυνα ὅπου ἐντόπισα θαμμένα
συντρίμμια λογικῆς
κι ἐκτὸς ἀπ’ τοῦ παράλογου τοὺς ἕλικες
ποὺ ἀκόμα περιστρέφονταν ταχεῖς
ἄλλην ἐξήγηση δὲ βρῆκα.

Θέλω νὰ καταλάβω πῶς ἀνετράπη τότε ὁ κανόνας
κι ἐπῆλθε γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἐκεῖνο τὸ μοιραῖο
κατ’ ἐξαίρεσιν.

Τί ἔγινε; Ὁ δρόμος ἦταν ἴσιος.
Τὶς ἄγριες μεταξύ τους ἄναρχες διαφορὲς
ὅταν σοῦ ξεπετάχτηκαν κρυμμένες
πίσω ἀπὸ τὴ μακάρια τὴν παραδείσια ἰσότητα
τῶν ἀνθέων τῶν ἀνθέων καὶ τῶν λουλουδιῶν
τὶς πάταξες μαντρώνοντάς τες ἔξυπνα
σὲ μιὰν εὐρύχωρη διαβάθμιση
μεγάλο
μικρὸ
μικρότερο
ἐλάχιστο.
Ἔτσι τὸ μεῖζον θέμα ποιὸς θὰ τρώει ποιὸν
ρυθμίστηκε ἀπὸ τὸν νομοθέτη ὄγκο.
Ἡ πείνα τοῦ μεγάλου νὰ τρέφεται
μὲ τοῦ μικροῦ τὴν πείνα καὶ οὕτω καθεξῆς
— ἀργότερα ἐφάνη ὅτι δὲν εἶναι καὶ τόσο εὔφορο
τὸ εὔλογο.

Κι ἐνῶ τὸ μεγάλο ψάρι ἔτρωγε τὸ μικρὸ
τὴν πεταλούδα τὸ ἐφήμερο
ὁ ἔρωτας τὸν ἔρωτα
ἡ ἐξάπλωση τὸ μοναδικὸ
τὴν ψυχὴ ἡ ἔγνοια της ποῦ θὰ μᾶς ἀφήσει
καὶ τὰ ἑπτὰ κατσικάκια ὁ λύκος
ἐκτὸς ἀπ’ τὸ μικρότερο ποὺ κρύφτηκε
πίσω ἀπ’ τὸ παραμύθι
τί ἔγινε τελευταία στιγμὴ
σὲ τόσο ἴσιο δρόμο ποῦ χάζευες Θεέ μου
καὶ ἀνετράπη ὁ κανόνας καὶ πέσαμε
σὲ κεῖνο τὸ μοιραῖο
κατ’ ἐξαίρεσιν
τὸ μικρὸ σκουλήκι νὰ τρώει
τὸν μεγάλο ἄνθρωπο

ἐκτὸς ἀπ’ τὸν μικρότερο ποὺ κρύβεται
πίσω ἀπ’ τὸ παραμύθι.

IN DEFENSE OF IMPROVIDENCE *

Perched with my binoculars
on a thorn’s mast, I’m training myself
in physical pain, I bring it closer.

Those little funnels are called moonflowers
evenings they open their leaves wide in gardens
—what a melancholy name they’ve chosen.

Pinecone explosions grow scarcer
heat now takes great care not to throw
lit matches.

Providence is a handyman. Early on it harnessed ants—
pushing and pulling they’ve already hauled
a good deal of winter into their nest.

Storing up. A respectable, I must admit, sated
form of euthanasia.

In part the fable is right.
The grasshoppers should be reasonable
set aside half a song for the cold
save some
of their life’s improvidence.

Easy for the fable to say.
What else can grasshoppers do.
Intensity can’t be stored.
Wouldn’t it too want to live longer?
But it can’t be stored.
Keep it just one day and it goes bad.

To see intensity like that, lying there
in a heap, unburied and unsung,
I thought of throwing a blossoming Amen on it
before the general outcry tears it to pieces
before some self-centered gimme-gimme ants
haul it off as food to their nest.