Hero Nicopoulou

nikopoulouΗ Ηρώ Νικοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική και σκηνογραφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Έχει κάνει πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές. Έχει δημο¬σιεύ¬σει τρεις ποιητικές συλλογές: Ο Μύθος του Οδοιπόρου (Αθήνα, 1986), Ανέμου (Πλανόδιον, 1999), Μη με ψάχνετε εδώ (Πλανόδιον, 2009), ένα μυ¬θι-στόρημα: Σαν σε καθρέφτη (Μεταίχμιο, 2003), και δύο συλλογές διη¬γη-μάτων: Ομελέτα με μανιτάρια (Νεφέλη, 2007) και Ελληνιστί: ο Γρίφος (Γαβριηλίδης, 2013). Ποιήματα και πεζά της έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περι¬οδι¬κά και στον ημερήσιο Τύπο. Είναι μέλος του Εικαστικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, της Εται¬ρείας Συγγραφέων και του Κύκλου Ποιητών.

www.ironikopoulou.gr


Iro Nikopoulou was born in Athens and studied Art and Stage design at the Athens School of Fine Arts and obtained a degree in Art. She has held collaborative and one-person exhibitions in Greece and abroad. Her works are held in private and public collections and have been reviewed in Art journals and daily newspapers. Her poetry and short stories have been published in literary journals and newspapers. Prose: As if in a Mirror (novella, 2003), Mushroom Omelette (short stories, 2007), In Greek: Riddle, (short stories, 2013).Poetry: Myth of the Wayfarer (1986), The Wind’s (1999), Don’t Look for Me Here (2009). She is a member of Hellenic Author’s Society.

www.ironikopoulou.gr

Πολυετής χηρεία

Φουσκώνει ανάλαφρα τη νύχτα
το σεντόνι στην αδειασμένη θέση της
κι αυτός πλάι του πολύ προσέχει
δεν μετατοπίζεται χέρι δεν απλώνει
δαγκώνει δίπλα του είκοσι χρόνια το κενό

κάθε βράδυ μονάχος πλέει πάνω του
δεμένος σε μονό κανό και
περιμένει ώσπου να ξημερώσει
το διπλό κρεβάτι του τον απειλεί
μέσα στην νάρκη του μη κατά λάθος
πέσει στην άδεια θέση

Για μεγαλύτερη ασφάλεια
πέταξε το διπλό τους πάπλωμα
κουβέρτα μονή αγόρασε εφηβική
Τώρα πια στα ογδόντα του
μ’ αυτήν σκεπάζεται κι αναστενάζει
μέσα στον ύπνο του ελαφρά
από αόρατη θανάτου κλινοπάλη.

Perennial widowhood

Featly rises
the sheet in her emptied spot
and he pays close attention to his side
he does not move, neither extends his hand
he bites the emptiness on his side for twenty years now

every night he floats alone on it
tied to a single canoe and
waits until the sunrise
his double bed threatens him
inside its stupor so as not to accidentally
fall into the empty spot

For greater safety
he threw away their double quilt
and bought a single adolescent blanket
In his eighties now
he covers himself with it and sighs
lightly in his sleep
due to the invisible bedfight of death.

Translation: Vassilis Manoussakis