Dimitris Kalokyris

kalokyrisDimitris Kalokyris was born in Crete in 1948. He studied Neohellenic philology. He is a founding member and president (2013-2014) of the Hellenic Authors’ Society. He has published more than forty books of poetry, fiction, essays, translations, and photography. His work has been translated into several foreign languages. He has translated six books by Jorge Luis Borges, with whose work he has been especially involved. There have been several exhibitions of his collages, while he has also illustrated ten children’s books. He was awarded the Greek National Prize for Short Story twice, in 1996 and in 2002.

Ο Δημήτρης Kαλοκύρης γεννήθηκε το 1948 στην Κρήτη. Σπούδασε  Νεοελληνική Φιλολογία. Ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος (2013-14) της Εταιρείας Συγγραφέων. ‘Έχει εκδώσει πάνω από 40 βιβλία (ποίηση, πεζογραφία, δοκίμιο, μεταφράσεις, φωτογραφία). Kείμενα και έργα του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες ξένες γλώσσες. Ιδιαίτερα ασχολήθηκε με το έργο του Χόρχε Λούις Μπόρχες, του οποίου μετέφρασε έξι βιβλία. ΄Eχει κάνει εκθέσεις κολάζ και εικονογράφησε δέκα βιβλία για παιδιά. Έχει τιμηθεί δύο φορές με το Kρατικό Bραβείο Διηγήματος (1996 και 2002).


Μας πίεζε, είναι αλήθεια, από το πρώτο ημίχρονο
και μόλις που μπορέσαμε να κλέψουμε
δυο-τρία κόρνερ
και να κερδίσουμε μερικά φάουλ πού και πού.

Στα 43 γλιτώσαμε το έμφραγμα από οφ-σάιντ.

Μετά, στην επανάληψη, φάνηκε καθαρά
πως είχε εξαγοράσει τον επουράνιο διαιτητή,
κάποιους (αστάθμητους) παράγοντες

— ακόμα και το ηλιακό χρονόμετρο
δούλευε μόνο στο δικό του χέρι —

κι έτσι, μέσα στην έδρα μας,
μας έπαιζε μονότερμα σχεδόν :
εμείς να τρέχουμε σαν τους τρελούς
εγκλωβισμένοι στη μικρή περιοχή
κι εκείνος να μας σέρνει όπως τα ψάρια
μεθοδικά τυλίγοντας και ξετυλίγοντας τα δίχτυα.

Ώσπου ροκάνισε σιγά-σιγά το χρόνο.

Και στο προτελευταίο λεπτό
μ’ ένα μοιραίο ψαλίδι που ήρθε από το πουθενά
μας κάρφωσε το τέρμα.

Aπότομα έπιασε βροχή.

Γέμισε το προάστιο με ομπρέλες.
Στον ουρανό χασμουρήθηκε το στόμα του Λέοντα
Στα αποδυτήρια ανταλλάξαμε βιαστικά φανέλες
με τους αόρατους παίχτες του «Αχέροντα»


He had us under pressure, it’s true, from the first half
and we only just managed to grab
two or three corners
and to win a few fouls now and then.

At 43 we escaped the heart-attack through offside.

Then, when play resumed, it became clear
he’d bought the celestial ref,
some (imponderable) factors

– even the solar chronometer
worked on his hand only –

And so, on our home ground,
it was almost all one-way traffic:
with us running around like mad
enclosed in our penalty box
and with him hauling us like fish
methodically winding and unwinding the nets.

Till he gradually ran down the time.

And two minutes before the end
with a fateful scissors kick out of nowhere
he made sure it was all over.

Suddenly the rain came.

The suburb filled with umbrellas.
The Lion opened its mouth and yawned in the heavens
In the changing-rooms we hurriedly exchanged shirts
with the invisible players of “Acheron”.

Translated by David Connolly